Machteloosheid

Ken je dat gevoel zoveel te willen doen om een ander te helpen maar geen mogelijkheden?
Loop daar regelmatig tegen aan. Zoveel over hebben voor iemand ongeacht welke relatie vorm maar gewoon tegen een muur staan.

Er zijn zoveel instanties hier in Nederland maar soms kunnen ook die je niet meer helpen en dan sta je daar. Wetende dat zich een moment voordoet dat het te laat is.
Hoe hard je ook schreeuwt om hulp of wat je ook probeert er zijn gewoon situaties waarin er niks gebeurt. Dan moet je letterlijk in angst wachten tot de gevolgen eraan komen.

Hoeveel mensen vragen zitten er financieel niet in de shit? Hoeveel mensen vragen er geen psychische hulp maar is het te laat door de lange wachtlijsten? Hoeveel mensen worden eruit huis gezet ivm financiele problemen?
En dan nog te denken aan alle pijn en verdriet die mensen met zich mee dragen. Ook daar kun je soms niks aan doen.

In mijn omgeving zie ik steeds vaker situaties waarin ik echt wil helpen en tot het uiterst mogelijke wil gaan maar gewoon niks kan doen.
Er voor iemand zijn is dan het enige wat ik nog kan. Een luisterend oor bieden, afleiding bieden en een schouder om op terug te vallen.

Waren er maar geldbomen dan kon je soms al zoveel meer. Maar die zijn er niet.

 Zoveel willen en toch niks kunnen.

Boodschap van de dag:
Laat merken dat je er voor iemand bent en steun de ander zoveel als mogelijk is. En wat er ook gebeurt, hoever iemand ook is, draag diegene altijd met je mee in je hart

Frustratie naar mezelf toe

Vandaag is weer een dag die ik liever anders had gezien.
Had van te voren allerlei plannen bedacht maar er komt niks van. Ja ik heb deze blog gestart maar verder dan dat ben ik niet gekomen.

Mijn huis is een bende, zorg niet goed genoeg voor mezelf en voel me alleen maar kut en eenzaam.
Dit is niet iets van vandaag maar heb ik al heel lang last van.
Ik wil er zo graag vanaf. Wil het goed doen. En ik weet ook wel hoe ik dingen moet aanpakken en alles rustig aan moet doen en stapje voor stapje. Maar het klinkt allemaal zo makkelijk maar het is zo moeilijk.

Ik wil zo graag dat het ophoudt. Ik wil zo graag een normaal leven kunnen leiden.  Ik doe echt wel mijn best.. maar telkens als ik tegen mezelf zeg dat ik wat ga doen blijf ik uitstellen waardoor de dag om is en ik nog niks heb gedaan. Met het gevolg dat ik boos wordt op mezelf en me nog kloter ga voelen. Met het gevolg dat ik me ga uiten naar de mensen om wie ik geef. Ofja eigenlijk is er maar 1 iemand naar wie ik dat uit maar dat moet ik dus niet meer doen want belast haar steeds met mijn gezeik.

Ik heb wel al vanmorgen een was aangezet en die is al een aantal uur klaar. Ik ga een plens water in me gezicht gooien en op zijn minst de was weg werken vandaag.
En de salontafel, wat mijn leefruimte zo'n beetje is opruimen.

Het moet afgelopen zijn met het blijven hangen in al die negativiteit. En ik wil het zo graag maar waarom lukt het me dan toch niet? Ik moet hard worden voor mezelf want anders kom ik hier niet uit.

Als iemand nog echt goede tips heeft ofzo dan sta ik daarvoor open.
Dit is geen leuke log voor nu maar ik moet het kwijt en beter hier dan iemand er weer mee belasten.

Opmerking voor mezelf:
Kom van de bank af en ga wat doen in huis. Je kunt het dus doe het ook! Als je het hebt gedaan geef jezelf een compliment. Je kunt het!

Situatie van nu

Op dit moment zit ik in een rot periode in mijn leven. Er is de afgelopen paar maanden onwijs veel gebeurt. Eigenlijk gebeurt er mijn hele leven lang al telkens van alles maar nu heb ik het toppunt bereikt.

Door alles wat er is gebeurt ben ik een ruime 2 jaar terug in een depressie terecht gekomen. Liep hier al lang mee rond maar deed er niks aan tot de bom barste. In een vrij snel tempo ben ik in de hulpverlening terecht gekomen en kreeg ik officieel de diagnose depressie. Kreeg medicatie die ik overigens nog gebruik. Het gebruik hiervan is niet goed. Veel momenten gehad dat ik gestopt ben omdat ik me goed voelde en dacht wel zonder te kunnen. Tot ik na een paar weken er achter kwam dat het toch niet ging. Dit meerdere malen laten gebeuren. Ik ben zeer eigenwijs en denk dat ik alles zelf wel kan oplossen terwijl ik weet dat dit niet altijd mogelijk is.

Mijn depressie had invloed op alles. Het is zo erg geweest dat ik gewoon niks meer wilde en nergens de energie voor had. Het enige wat ik deed was huilen, onrustig zijn en hyperventilatie als gevolg. Ik zorgde niet meer voor mezelf en wilde het liefst alleen maar slapen.
Op mijn werk ging dit uiteindelijk ook fout en heb ruim een jaar in de ziektewet gezeten.

Wekelijkse gesprekken met een psycholoog en steun die ik kreeg van mijn vader en zijn vriendin ben ik uiteindelijk een stuk opgeknapt. Volgens de hulpverleners ben ik uit mijn depressie. Zelf heb ik daar soms mijn twijfels bij. Heb nog steeds momenten van onrust, verdriet en nog veel moeite met dingen ondernemen. Dit schijnt er allemaal bij te horen helaas.

Lees verder...

De eerste stap

Mijn leven wordt op dit moment voor een groot deel beheerst door mijn hoofd. Dat klinkt heel vaag maar zo ervaar ik het. Bij alles wat ik doe of zeg hebben mijn gedachten zoveel invloed. De gedachten zijn negatief en zeer sterk aanwezig.
Bij alles wat ik doe of zeg is er wel een gedachte die ervoor zorgt dat ik continu twijfel over wat ik doe of zeg wel het juiste is. Dit zorgt voor een grote druk op mij en kost veel energie.
Continu stil staan bij wat je zegt of doet geeft angst dat als het niet goed is wat je zegt of doet het fout kan lopen. Die angst zorgt ervoor dat ik juist verkeerde dingen zeg of doe. Met daarbij alle gevolgen van dien.

Er wordt zo makkelijk gezegd niet zoveel na te denken en niet te twijfelen. En dat het niet nodig is om zo negatief te denken en dat die negatieve gedachten niet kloppen. En ergens weet ik ook dat de negatieve gedachten vaak niet kloppen maar ze zijn zo overtuigend dat het besef dat het niet klopt te zwak is en zo wint de negatieve gedachten.

Wat verlang ik naar een leven waarin ik niet zo twijfel over alles, de angst bij alles verdwijnt, volledig mezelf kan zijn, doe en zeg wat ik wil zonder hierbij invloed te hebben van gedachtes.

Met het maken van deze blog is er een eerste stap gezet. Gedachtes in mijn hoofd zeggen dat ik het niet moet doen omdat het geen zin heeft. Geen zin omdat ik niks waard ben en niemand zit te wachten op mijn verhalen.
Zelf wil ik het doen om zo van me af te schrijven, inzicht te krijgen in mezelf maar ook om te doen wat ik wil. Juist niet luisteren naar de negatieve dingen maar het positieve opzoeken. Door dit te doen zal ik inzicht krijgen in mezelf, mezelf begrijpen, stukje verwerking van alles, acceptatie van wie ik ben en hier later op terug kijken en kunnen lachen om wat ik nu schrijf.

Ik ga het gevecht aan met mezelf door te vechten tegen mezelf. Dit kan ik niet alleen maar moet ik wel grotendeels zelf doen. Advies en opmerkingen van andere zijn altijd welkom maar uiteindelijk moet ik zelf deze weg afleggen.

De eerste stap is gezet en er gaan er nog vele volgen. Hoeveel hobbels en kuilen er ook in de weg zitten mijn doel is om de finisch te halen

Compliment van de dag:
Ik heb gedaan wat ik wil doen en daar ben ik trots op!